De Michelingids is ongetwijfeld mijn favoriete gids als het om het vinden van een goed restaurant in Italië gaat. Deze gids, die kan buigen over een eeuw ervaring, is betrouwbaar. Het feit dat een restaurant is opgenomen in de gids, is al een eerste goed teken. De indeling die de gids maakt (de vorkjes, de bib-restaurants en de sterren) vormen samen een betrouwbare indicatie voor wat de klant te wachten staat. De gids is online raadpleegbaar, wat hem bovendien behalve aantrekkelijk ook gemakkelijk en gratis consulteerbaar maakt.

Ristoranti d’Italia dell’ Espresso bestaat sinds 1978 en is ontstaan als antwoord op de Michelingids, die de Italianen te Frans vonden. In de recensies van Espresso wordt veel aandacht besteed aan de versheid van de producten en de authenticiteit in de bereidingen. De Italiaanse keuken haalt haar succes niet zozeer uit ingewikkelde recepten, maar juist uit puurheid en eenvoud, daar ligt haar kracht en het is dit aspect dat Espresso wil belichten. In tegenstelling tot de Michelingids, die met symbolen werkt en weinig tekst, wil Espresso tijd besteden aan het formuleren van haar opmerkingen, opdat er ook plaats zou zijn voor nuancering. De gids is enkel te krijgen op papier. De beste restaurants krijgen een koksmuts, waarbij drie mutsen het maximum is dat behaald kan worden.

Gambero Rosso geeft de gids Ristoranti d’Italia uit, laatste editie is die van 2020. Deze gids vierde dit jaar haar dertigste verjaardag en behoort dus ondertussen ook tot de betrouwbare gidsen van Italië. De gids anno 2020 recenseert 2685 lokalen, waarvan er 35 de hoogste kwotering krijgen, de Tre Forchette (drie vorkjes). De Gambero Rosso betrekt in haar kritiek zowel de gerechten, de wijnkelder als de zaal. Men denkt erover om een vierde element in de beoordeling op te nemen, dat slaat op de eco-verantwoordelijkheid van het restaurant.

De gids van Slow Food is een vreemde eend in de bijt. Deze gids recenseert niet de beste restaurants, wel de restaurants die beantwoorden aan de filosofie van de organisatie: met name verse producten, authentieke recepten, eenvoudige inrichting, warm onthaal. Kortom, de mythe van de cucina della nonna (grootmoederskeuken) in kaart gebracht.

Dat er nog gidsen zijn, zal niemand verbazen. Onder meer de gids van de Touring Club Italia (hotels en restaurants), de gids I Cento, de online gids Identità Goloso. Ze hebben allemaal hun doel en zijn zeker het raadplegen waard, maar hun impact is kleiner dan de vier hiervoor genoemde gidsen.

Voor wie de Italiaanse taal niet machtig is, is de Michelingids nog steeds een goede informatiebron. De andere gidsen zijn uitsluitend in het Italiaans opgesteld en vereisen al een degelijke talenkennis om alles te begrijpen. Er zijn wel enkele buitenlandse aanbieders van informatie over restaurants in Italië: de meeste reisgidsen geven beperkte overzichten. Verder zijn er de website Tripadvisor en The Fork, boordevol informatie. Maar daarin zit ook hun beperking: omdat ze zo veel informatie geven, verlies je veel tijd om hetgeen je interesseert eruit te filteren. Ik mis hier een strenge commissie die voor mij al het kaf van het koren scheidt!